یاحسین

هر کجا دستی به سوی آسمان پر می کشد             من به یاد نغمه ی امن یجیب افتاده ام

از شروع عشق خواهی تا کنار قتلگاه                   هی دمادم بر فراز و بر نشیب افتاده ام

مثل گنجشکی که بی بال و پرم افسرده ام            از طواف گنبدش من بی نصیب افتاده ام

بغض دارم در گلو ای اشک آرامم نما                         یاد چشمان علمدار نجیب افتاده ام